live / news / video / store / gallery / press / bio / contact / club / lyrics
Recensies:
Smutfish is de beste alt.country band uit Nederland. Geweest. Want zanger en songsmid Melle de Boer besloot onlangs dat zijn band de naam Smutfish ontgroeid was. En nu gaat hetzelfde gezelschap verder als John Dear Mowing Club. Slechte zet, qua PR, maar Melle heeft meer verstand van muziek maken. Met zijn nieuwe oude band maakt hij iets kortere nummers die zowel meer countryfeel hebben - dan het uitgesponnen singer-songwriter werk van Smutfish - als ook vaker een experimentele invalshoek zoeken. The First Time I Heard Townes Singing daarentegen is regelrechte up-tempo en ook die aanpak komt nu meer voor. Maar we horen Melle, onder invloed van Daniel Johnston, de Texaanse cultheld die Smutfish recentelijk begeleidde, tevens heel klein alleen met pianobegeleiding zingen. Sowieso is er iets van Johnstons gekte in Melle geslopen. Voeg daar een enkel popnummer bij en je hebt met John Dear Mowing Club een hele afwisselende plaat van een zoekende band waarin nog steeds alles draait om de ongelooflijke zeggingskracht van Melle de Boer. Recensent : Ronald Besemer
*
John Dear Mowing Club-
John Dear Mowing Club- voorheen bekend onder de naam Smutfish wil je er dan onwillekeurig aan toevoegen, gaat uitstekend verder op de door hen ingestoken weg. Knap verpakte nummers geent op het "Americana" genre, zonder enige pretentie of andersoortige gezochte complexiteiten. Toch, wanneer je door het losse karakter van het songmateriaal heen breekt, ontwaar je regelmatig warme gedachtes en niet alleen in een rechtstreekse vorm, maar zelfs poetisch weergegeven. Het is een duidelijke zaak deze band kent zijn klassiekers, en weet daar prima een eigen vorm aan te geven.. Mijn persoonlijke voorkeur vindt amper zijn weg naar Nederlandse namen, maar voor deze lui moet zondermeer een uitzondering gemaakt worden. De klaaglijke zang van Melle de Boer gaat zowel ideaal samen met sober gebrachte songs, als met meer dreigende klanken en beeldend werk. De songs zijn knap en veelzijdig te noemen, met een band die daarbij excellent manoeuvreert langs de contouren van dit genre. Na een aantal speelbeurten kleeft deze CD vast aan je apparatuur. Rein van den Berg
*
Met Lawnmower Mind maakte de Haagse band Smutfish al weer meer dan drie jaar geleden één van de beste (Americana) platen van de afgelopen jaren. Een droomdebuut dat nauwelijks te overtreffen leek; iets wat pijnlijk duidelijk werd toen begin vorig jaar opvolger Through A Slightly Open Door verscheen. Zeker geen slechte plaat, maar vergeleken met Lawnmower Mind ontbrak er iets. Iets dat we voor het gemak maar even magie zullen noemen. Smutfish heeft zichzelf inmiddels opgedoekt, om vervolgens als John Dear Mowing Club weer op te staan. De band heeft de grasmaaier nog altijd op een voetstuk staan, maar ook het maken van goede muziek zijn zanger/gitarist Melle en zijn medemuzikanten gelukkig niet verleerd. Sterker nog, het debuut van John Dear Mowing Club is nog een klasse beter dan het onvolprezen debuut van Smutfish en laat horen dat de eerder genoemde magie gelukkig weer helemaal terug is. De band heeft niet alleen gekozen voor een nieuwe naam, maar slaat ook in muzikaal opzicht nieuwe wegen in. Waar de muziek van Smutfish zich liet beluisteren als een eigenzinnig eerbetoon aan Neil Young, horen we bij John Dear Mowing Club veel meer invloeden van Bob Dylan en duikt ook Townes van Zandt geregeld op. Tegelijkertijd heeft John Dear Mowing Club een eigenzinnig en eigentijds geluid. John Dear Mowing Club bestrijkt vergeleken met Smutfish niet alleen een breder spectrum van de Americana, maar kiest ook voor een veelzijdiger instrumentarium, indringendere vocalen en hogere spanningsbogen. Dit levert, gecombineerd met de nog altijd prachtige verhalen van Melle, wederom een klassieker op. Heel indrukwekkend! Erwin Zijleman in Velvet Music
*
Je moet het maar doen: je naam wijzigen terwijl daar ogenschijnlijk geen aanleiding toe is. Je moet het maar doen: wederom een cd uitbrengen die er toe doet. Dat flikt Melle de Boer en zijn kompanen drie na jaar na dato! Onder een nieuwe naam dus…… Het debuut van John Dear Mowing Club slaat misschien nog wel meer aan dan het debuut eertijds van Smutfish. Het titelloze album van JDMC borduurt absoluut verder op het Smut-werk, maar verkent toch ook enige interessante zijpaden. Gebleven is de klaaglijke voordracht van schrijver/dichter én schilder Melle de Boer, hij kleurt met woorden; ook is het gitaarspel van Dick Zuilhof nog immer herkenbaar, zo ook het plukken aan de bassnaren van Rob Lagendijk. Drummer Sean de Vries, die nog net een staartje Smutfish op zijn conto heeft staan, maakt met zijn drums en percussie eveneens niet echt het verschil. Wel is het De Vries die ook de toetsen van het orgel beroert. Dit laatste wordt subtiel gedaan, en zorgt daardoor wel voor een fijne nuancering van het totaalgeluid. En ofschoon Zuilhof dus wel degelijk aanwezig is, weet hij zijn karakteristieke gitaarspel ook op een bepaalde manier weg te laten; domineren op een gecamoufleerde wijze, noem ik het maar. Oké, het is ongetwijfeld ook de inbreng van de producers, Two Horses & Kaneoka, die van JDMC een topplaat maakt. Country-noir heet de omschrijving, maar er is meer. De invloeden van Green on Red en Ome Neil worden nog gesignaleerd, terwijl ook het begeleiden van Daniël Johnston, tijdens optredens eerder dit jaar, zijn invloed heeft gehad (track 7: Right Here). Het is echter vooral John Dear Mowing Club zelf die er een magistrale eigen (én eigenzinnige) draai aan geeft. Vijftien songs van het niveau van Lawnmower Mind, en zelfs beter. Grensoverschrijdend, in vele opzichten. Golden Hands, een nummer wat bij de laatste Smut-concerten al gespeeld werd, met een glansrol voor De Vries, is het prijsnummer. Vooral ook omdat Melle de Boer zelf welhaast in bezit moet zijn van gouden handjes. Een gouden pen ook. Omdat een tien met griffel wellicht overdreven staat wordt het ‘slechts’ een negen. Wel eentje met een goud randje. (Leo Kattestaart)
*
John Dear Mowing Club - Idem*
Tot wat een behoorlijke hoeveelheid frustraties kan leiden ...dertig jaren geklungel van een aantal platenmaatschappijen is meer dan voldoende voor Harry Hoving (Plato, Den Haag, Nl) om de halve wereld te overtuigen van zijn gelijk .....af en toe je muzikale grenzen verleggen is een must !
Rootsville. be hoort en ziet niets liever en staat dan ook vol bewondering voor de wijze waarop singer / songwriter, gitarist en beeldend kunstenaar Melle de Boer een streep trekt onder de Smutfish periode (albums "Lawnmower Mind" , "Through A Slightly Open Door", Ep "The Fish That Couldn't Swim" ) en vol overtuiging met Dick Zuilhof / gitaar, Rob Lagendijk / contrabas en Sean de Vries / drums resoluut de kaart trekt van de John Dear Mowing Club. De band werd genoemd naar een clubje grasmaaierfreaks die onder dezelfde naam waarschijnlijk heel wat meer decibels de lucht inzwieren dan dit debuutalbum waarvan de opnames in Frankfurt plaatsvonden. Nederland en Duitsers ... gaat het dan toch ooit goed komen? Dit schijfje is alleszins een goede stap in die richting en misschien is het toch waar ....muziek verzacht de zeden. De ietwat aarzelende aanvang "Marylin (Monroe?) Postcard", "New Eyes" met dat vertrouwde ijle stemmetje van Melle de Boer verschilt in wezen niet veel met het vroegere werk van Smutfish maar wanneer het viertal resoluut kiest voor een portie stevige roots / country / rock met "The First Time I Heard Townes Singing", "Bare Hands"; "Mr. Inbetween" en "Cowboygirl", Tom Waits naar de keel grijpt met " Broken TV", Neil Young hetzelfde ondergaat met "Leather Pants" en Sean de Vries zijn "Golden Hands" in de hoogste versnelling weet te schakelen zijn wij ook overtuigd dat dit debuutalbum dezelfde emoties gaat losmaken als destijds "Lawnmower Mind". (SWA)
*
Recensie Fred Smale:
John Dear Mowing Club / Same / Hazelwood Music HAZ 051 (www.mowingclub.com)
Smutfish is niet meer, lang leve de John Dear Mowing Club. Voorman, Hagenaar, zanger, gitarist, songwriter en beeldend kunstenaar Melle de Boer kiest na 5 jaar voor een andere naam voor zijn band. Ter verduidelijking zegt hij: ‘de muziek die wij op dit moment maken past niet meer bij de naam Smutfish, met het uitbrengen van een nieuwe cd (27 november jl.) hadden we een kans om onder een nieuwe naam door te gaan. Overigens was de debuut-cd van Smutfish ook al gerelateerd aan grasmaaiers: Lawnmower Mind.’ En het moet gezegd: de start van de Mowing Club is veelbelovend. In 15 nieuwe en allemaal zelfgeschreven songs zet Melle met zijn makkers een prima product neer. Melle heeft een zeer herkenbare stem, ergens in de buurt van Neil Young, maar toch op eigen wijze anders. Zijn songs gaan zich na enkele speelbeurten nestelen in je lijf, de eerste twee nummers zijn voor mij al direct schoten in de roos: het openende walsje Marilyn Postcard toont Melle’s passie voor deze onbereikbare, ongenaakbare vrouw. We moeten het doen met de vele ansichtkaarten en uiteraard met de films. In het tweede nummer The First Time I Heard Townes Singing, een liedje in de country rock sfeer, beschrijft hij de verbijstering die hem overviel toen hij Townes voor het eerst hoorde zingen: ‘I decided to get drunk’. Geen zwakke plekken op deze goede cd, of het zou het ‘over the top’ zingen in Cowboy Girl moeten zijn, net een tikje te ver doorgezet. Ik noem nog enkele titels, omdat die zo simpel en doeltreffend zijn: New Eyes, Cowboy Girl, Leather Pants, Reading A Book, Donald Duck Suit, The Hole In The Heart, Kevin Bacon (!), Broken TV. Voeg daarbij de uiterst adequate begeleiding in een combinatie van folk, rock en country; het is duidelijk dat de vier mannen al meer dan 5 jaar samen spelen. Een leuke meevaller. (FS)
*
"Smutfish is niet meer, lang leve de John Dear Mowing Club!" blokletterden we enkele weken geleden al in onze nieuwsrubriek en die uitspraak kunnen we na het beluisteren van hun eerste album onder die naam alleen maar bevestigen. Net als "Lawnmower Mind" en "Through A Slightly Open Door", het in 2004 nog onder de oude groepsnaam verschenen debuut van Melle de Boer en de zijnen en de opvolger daarvan van een jaar of twee later, is immers ook "John Dear Mowing Club" weer een echte droomplaat geworden. En net als op die beide platen zijn daarop ook nu weer duidelijk invloeden als Green On Red, Daniel Johnston, Neil Young en Dylan aanwijsbaar. Dat neemt echter niet weg, dat dit titelloze "debuut" toch vooral een plaat met een eigen gezicht is. De country noir van weleer is gebleven. Het sombere, bij momenten zelfs ronduit dreigende karakter van de liedjes ook. En dan die zang! Melle klinkt hier klaaglijker dan ooit. Alsof elk woord dat hij zingt ook effectief ontzettend pijn doet. Vlees en bloed geworden leed als het ware! Echt kapot zijn we ervan! En we willen dan ook vooral niet nalaten om dit sterke staaltje van "Haagsche Americana-bluf" hier te bombarderen tot een echte must have. Onze luistertips: het slepende, zo ongeveer als de Velvet Underground in een zonderlinge Americana mood klinkende “Bare Hands”, het apart twangende "Golden Hands", de hartverwarmende (bijna soulvolle) sleper "Donald Duck Suit" en het tekstueel ronduit briljante openingsnummer "Marilyn Postcard". Beklijvend spul zondermeer!
ctrlaltcountry
*
Lawnmower Mind van Smutfish was drie jaar geleden dé verrassing van de neder-americana. De moeilijke tweede plaat was zeker niet slecht, maar deze nr.3 – uitgebracht onder een nieuwe bandnaam - is beter. Dat komt niet alleen door de kale composities, maar vooral ook omdat zanger/gitarist Melle de Boer de wonderlijk gave bezit om precies de juiste beelden op te roepen in zijn teksten. Neem het eerste nummer Marilyn Postcard. Een orgeltje priegelt een lijzig walsje, een gitaar strumt losjes, maar bij de zinnen “I sent you Marilyn Postcard/The one where she was lifting weights” zit je op het puntje van de stoel en wil je weten: waar gaat dit naar toe? Prachtig. John Min
*
OOR (Willem Jongeneelen)
In de film The Straight Story van David Lynch doorkruist een oude man op zijn kleine grasmaaier een flink deel van de Verenigde Staten op zoek naar zijn broer. Tragikomisch en levensecht. Daar moest ik meteen aan denken toen ik de nieuwe bandnaam van de groep van de Haagse singer-songwriter Melle de Boer (voorheen Smutfish) hoorde. En niet alleen omdat dat kleine maaiertje (soort mini-tractor) er een was van het merk John Deere. Meer vanwege die oprechtheid, dat tegen de stroom invaren, maar ook vanwege de vastberadenheid, het doorzettingsvermogen en dat relativeringsvermogen. De Boer is uit hetzelfde hout gesneden als de oude man in die film en van het type Johnny Dowd, Neil Young en Daniel Johnston. Met laatstgenoemde trok zijn groep eerder als begeleiders door Nederland en België. Melle de Boer wordt ook steeds beter in wat hij doet. Vooral tekstueel is het mooi en bijzonder. ‘She’s wearing her wounds as if they were jewels,’ zingt hij in het prachtige Marilyn Postcard. En in Broken TV herken je de prachtig omschreven ellende levendig. Mooie plaat om de tijd even bij stil te zetten. WILLEM JONGENEELEN
*
recensie New Folksounds
(Luther Zevenbergen)
Friday 18 January 2008 at 5:10 pm
JOHN DEAR MOWING CLUB John Dear Mowing Club (Hazelwood Music HAZ 051)
Toen ik de cd van John Dear Mowing Club in handen kreeg dacht ik eerst dat het debuut van een nieuwe band was. Maar bij het openen van het hoesje zag ik al snel de naam van Melle de Boer prijken. Was de voormalig zanger van Smutfish solo gegaan, of was hij een nieuwe band gestart ?
Nee hoor, gewoon een naamswisseling. Na twee goed ontvangen cd's was de songschrijver van mening dat de naam niet meer bij de muziek paste. Van een overdaad aan marketing-denken kun je hem alvast niet beschuldigen.
Toch heeft hij een punt. Smutfish was goed, de optredens bij tijd en wijlen sensationeel, maar het was soms nog wat timide. John Dear Mowing Club kent geen schroom meer. Ze durven stevig uit te pakken zoals in de country-rocker 'The first time I heard Townes singing'. Maar wisselen dat even makkelijk af met ingetogen kippenvel-momenten zoals 'Broken TV'. Melle, wiens stem in het verleden nogal eens zeurderig kon worden na een aantal nummers, heeft duidelijk meer kleuren aan zijn vocale palet toegevoegd. Ook de band als geheel heeft aan kracht gewonnen. Op zulke momenten hoor je " onnederlands goed " te roepen. Maar waarom zou er ook geen goede americana uit de polder kunnen komen ? Met dit tweede debuut begint de groep giganten van de donkere country, zoals Richard Buckner, serieus naar de kroon te steken.
New Folksounds
datum: 18 januari 2008
auteur: Luther Zevenbergen
*
John Dear Mowing Club
Wie de naam John Dear Mowing Club niks zegt, zal misschien wel al gehoord hebben van Smutfish, de vorige band van Melle De Boer. Deze singer-songwriter probeert het nu onder deze nieuwe naam omdat hij vond dat de muziek niet meer paste bij de naam Smutfish. Maar nog steeds omschrijft hij zijn muziek zelf als country-noir en alleen al deze omschrijving maakte ons nieuwsgierig naar het debuut (alhoewel!) van deze band.
De eerste naam die ons te binnen schoot, bij het horen van openingsnummer 'Marilyn Postcard', is die van levende folklegende Bob Dylan, maar al gauw moeten wij ook denken aan Neil Young en Johnny Dowd. Het zijn stuk voor stuk country en folk-songs die zo uit het wilde westen van de Verenigde Staten zouden kunnen komen maar wel degelijk van Nederlandse makelij zijn.
'New Eyes' wordt hartverscheurend gezongen en probeert een jonge Mick Jagger zelfs naar de kroon te steken, het is een van de hoogtepunten op deze plaat. In 'Broken TV' horen we zowaar de geest van Tom Waits rondwaren, het is dan ook een pianoballad waar de stem van de heer Waits zich goed zou kunnen aan verwarmen. Het melodieuze 'Cowboy Girl' heeft wat ons betreft zelfs voldoende hitpotentie om de niet zo country-minded muziekliefhebbers te overtuigen, bekijk ook de hilarische clip voor deze song op mowingclub.com
Er staan 15 songs op dit album en alhoewel ze ons niet allemaal ten volle kunnen overtuigen, zijn we wel van mening dat we hier te maken hebben met een uitzonderlijk getalenteerde band die het verdient om meer airplay te krijgen. En wie zich afvraagt of er ook in de lage landen goeie Americana kan gemaakt worden, moet gewoon deze plaat van de John Dear Mowing Club als bewijsstuk nummer 1 aanreiken. Case closed!
Motel Magnolia